Bekle Beni Yar Şiiri - Baki Ortak

Bekle beni yar...
Bir gece ansızın gelebilirim,
kapının tokmağına dokunan rüzgâr gibi,
içeri önce kokum sızar belki,
sonra adımlarımın gölgesi düşer
yüreğinin eşiğine.

Beni beklediğini bilirim,
her ne kadar söylemesen de
gözlerinin derinliğinde tutarsın o sırrı.
Ben gelince ışık çoğalır odanda,
gelmeyince zaman eksilir
ve sen bunu kimseye anlatmazsın.

Bir gece ansızın gelebilirim,
uyku ile uyanıklık arasında
kalbinin en zayıf yerinde çalarım kapını.
Belki dizlerin titrer,
belki ellerin hazırlanır dokunuşa,
belki bir dua düşer dudaklarından
beni çağıran…

Sevda dediğin,
bir insanın diğerine sığamadığı yerdir.
Ben de sana sığamayan
o taşkın nehir gibiyim;
taşarım,
yakarım,
çoğaltırım seni.
Ve sen yine de korkmazsın benden.

Bir gece ansızın gelebilirim,
belki gözlerinin buğusuna dokunmaya,
belki saçlarından zaman toplamaya,
belki kalbinde yıllardır susturduğun o türküyü
gün yüzüne çıkarmaya…

Çünkü sevda,
gelmenin değil,
gelmeyi göze almanın adıdır.
Ben ise yollara adımı bırakan
o gece yolcusuyum.

Gece uzar,
yollar kısalır,
kalbin bana yaklaşır.
Sen hiç ses etme,
ben bilirim seni.
Ne kadar uzağa bakarsan bak,
içimdeki yön hep sana döner.

Ve bil ki,
gece ne kadar karanlık olursa olsun
bir ışık var senin adına yanana.
Ben o ışığı izler gelirim,
bir adım, bir nefes, bir dua kadar.

Bir gece ansızın gelebilirim,
hem de en çok ihtiyacın olduğunda…
Bir ezgi olur omzuna konarım,
bir sıcaklık olur avucuna dolarım,
bir bakış olur kalbine sığarım.

Ve o an anlarsın:
Sevda, gelmeyeni beklemek değil,
gelince dünyayı değiştirecek kadar
büyük bir suskuya sahip olmaktır.

Bir gece ansızın gelebilirim,
yüreğinin en derin yerine,
adının saklandığı yere,
sevdanın en özümsenmiş yerine…

— Kul Ortak der
ve sonunda,
dizelerin yankısına düşer bir imza,
bir aşkın tohumunda saklı duran ses gibi:

KUL ORTAK