Bekir Dişbudak Şiirleri - Şair Bekir Diş ...

Var olan mülkünü sefer eylesen
Dost olan gönlüne ferman edemez
Göçünce olmuyor malın ile mülkün
Geçti zaman kara yazı silinmez

Bektaş Bekir Dişbudak

Dünya malına haram helal demiyor
Gördüm tövbe deyip çalanlar vardır
Hak verdi deyip üstünden günah atıyor
Çalıp çırpıp şükür diyenler vardır

Hakkın bildiğini saklamam kuldan

Yanıp tutuşurum senin uğruna
Yandım ateşine duy beni beni
Zamanda yolculuk bana mı düştü
Yoldaş ol yanıma sar beni beni

Senle yaşamanın tadını aldım

Dert benimle dogmuş nasıl bırakıp gitsin
Yaşamak demek buymuş kader diyelim gitsin
İçimde hep sızlıyor yarım kalan arzular
Şu kap kara yazıya kader diyelim gisin
Yanarız ikimizde ne gelir elimizden
Utansın dertler bizden kader diyeli gitsin

Delilik mi desem, sevdamı desem
Derdimin adını sen koy sevdiğim
Ağlarken değil de, gülerken görsen
Derdimin adını sen koy sevdiğim

Dinsin bu fırtına artık içimde

Bir deryaydım bir damlada boğuldum
Bir dünyaydım bir odaya koyuldum
Bir Mansur’dum diri diri yüzüldüm
Buna da bir cevap verenin var mı?

Bir Hüseyin’dim ısız çölde su buldum

Bayaz örtü ne güzelde yakışmış
Hani yeşilidin sen karlı daglar
Duman çökmüş hiç bir yeri görünmez
Yaz ayında çiçek açardın daglar

Dalında kuşlar yok karlar almışsın

Estin fırtına gibi kastin yolumu
Elbet de bir kastın var bana dağlar
Tipi ettin doldurdun hep yolumu
Bir umut sendedir ey karlı dağlar

Haber almaz oldum nazlı yârimden

Kılavuzum oldun düştüm yollara
Kayıp ettim bulamadım yar seni
Sordum gelen geçen hep yolculara
Hiç gören olmamış nazlı yar seni

Unutulmaz benim bir tek aşkımdın

Bir mektup yazmış koymuş cebime
Bilmedim benimle küsülüymüş
Derdin nedir diye sordum kendine
O gülen yüzleri bana asılı imiş

Ben söylendim o önümden savurdu