Behiye Hanım İstanbul türkülerini sever
Gökyüzü pırıl pırıl,denize bir martı iner
Bir balıkçı akşama kadar sızar evinde
Güneş kadim bir dost gibi yavaşça gider
Behiye Hanım İstanbul türkülerini sever
Bütün şehir bilmez belki Behiye Hanım bilir
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta