Behçet Necatigil Şiirleri - Şair Behçet ...

Bu tempo, artan doz
Yalnızlıkta, alkolde, acıda
Kimse kimseyi sevemez oldu.

Kendimize bile fazla
Gelirken hazırlık

İnsan hiç olmazsa arada bir uğrar,
Böyle ihmalci değildin önceleri,
Biliyorsun, seninle avunuyorum,
Sana gidiyor yollar.
Akşamları parkta oturuyorum,
Haber soruyorum akasyalardan.

Bir açılma yorabilir insanı
Paslı rezeler, kaynamış menteşeler
Nasıl açılır pancur
Güneşe.

Arada yağlamak, esnetmek gerekirdi

Vurur tahtaya bir taşa
Kağıtlara yazar
Duyar biri
Gelir sese.

Kapıda zincir kimsiniz

Sözlüklere kalsa
Ateşte masal hayvanı
Bir insan olmasın
Ateşler yaşam lavları.

Ejder derler aşka

Vurur yolda giderken.
Ve durgun en şen sofralarda bile.
Tantalos'un dalları gibi gece yarısı
Çekilir geriye, uykular insafsız.
Yarınlara güvenen sımsıkı giyinik
Gövdelerde eğreti

Belki ancak akasya ağaçları
Çıktınızsa yok park,
Birleşik kapları ömrün
Tek hüzün çizgisinde.

Bakın defterlerinize

Baktım seneler kuş gibi uçuyor,
Baktım sonum bir avuç toprak - -
Sevdim gençlik icabı
Ağaca bağlandı yaprak.

Ey dost, rüyamı hayra yor,

Gidecek ilk gençlikte
Çalmak istediğin kapı zilleri
Denk getirip bindiğin taşıtlar
Ters yönlerde akşam üzerleri
Akıldan silinir mi?

Aşklar, dostluklar, bir arada olmalar
Hangi birine yetiş, geçtim, öderim.
Eşler, çocuklar, ölmüşlerin yakınları
Sonradan katılanlar, kaçtım, öderim.

Çığlık ve kısık çağrı