Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
allah rahmet eylesin ilk defa bir şiirde bu kadar duygulanıyorum insan kendini bir an içinde hissedince duygu yüklü bir geminin devrilişinde buluyor kendini çok acı bir son ALLAH ÖTEKİ DÜNYADA SALİH EYLESİN YÜZÜNÜ GÜLDÜRSÜN...SAYGILARIMLA...Fırat Sırtlan
son sesleniş...dizelere girerken savrularak okuyucuya geliyor..Adanaya gelen bu dizeler okunuyor..yazan kalemi kutluyorum...
Sevgisiz yaşam,
Çiçeksiz ve meyvesiz,
Bir ağaç gibidir.
Güzelliğin eşlik etmediği,
Bir sevgi,
Kokusuz çiçekler,
Ve tohumsuz meyveler gibidir.
Yaşam,sevgi ve güzellik,
Bir beden içinde,
Birbirinden ayrılamayan,
Ve değiştirlemeyen,
Üç kişidir.
Yaşamınız,sevgi yumağı gibi olsun.
gönül,gönül, gönül... neler ettin sevdalıya, neler ettin sevda uğruna ölüme yürürken hayırsızlar yüzünden ruhumuza...ALLAH MAKAMINI CENNET RUHUNU HUZURLA DOLDURSUN UMARIM... Belli ki sevda adamıymış üstadım kardeşiniz belli ki yürek adamıymış... üzülmemek elde değildir eminim ancak böyle yüreği olan insan, böyle ruhla dolu bir yürek eminim öbür dünyada da huzur ve mutlulukla doludur... saygılarımla efendim... H.CİHAN
Ruhu şah olsun, Selam olsun,Şiirler duygu ise duyguların bedeli bu olsun,kalemi tutan bileğin
yüreğin kutlu olsun tam puanımla şiir tadında 10 10
Melek hanım çok güzel olmuş...şiir gibi bir şiir olmuş...bir bedel olmuş hakikaten.Herkezin hayatında ödediği bedeller olduğunu düşünüyorum ve kimilerininde çok ağır hakedilmeden olduğunu düşünüyorum.Kardeşinizin ruhu şad olsun.Gerçektende yazan kalemi çok güçlü buldum.Antolojime alıyor ve tam puanımla kutluyorum.
SİZİ ÇOK İYİ ANLADIM ABLACIĞIM ABLA DİYORUM SAKIN KIZMA BİZ ANADOLU ÇOÇUKLARI SEVGİSİNİ BÖYLE GÖSTERİR...ŞİİRDE ANLATILMAK İSTENEN ŞEYLER GÖZÜMÜN ÖNÜNDEN PERDE OLDU GEÇTİ,NE DEMİŞLER ACIYI ÇEKEN BİLİR,ATEŞ DÜŞTÜĞÜ YERİ YAKAR,
YANAN YÜREKLER KOR OLUR GİDER,
ALLAHTAN SABIR DİLİYORUM.
SAYGILARIMLA...
Başın sağolsun Melek Hanım..üzüntüm bilemez nasıl ifade edileceğini şimdi...
Böyle bir terkediş asla unutulmaz haklısınız.
Ama hayat imtihanında bakınız,
Can gibi dostlar dışında
En büyük acılarda bile şiir tuttu elimizden neyse ki.
Kitlenen sözler, çığlık çığlık anılar,
Darmadağın olurdu hayat
Bu gerçeği bilinç taşıyamazdı
Nasıl durulurdu hayaller
Belki sahipsiz kalırdı...
özlem deniz özak
.......................................................................................................................................................................................................................................................Ö.D.Ö.
allah rahmet eylesin
söylenecekde cok bi şey yok
gidenin arkasından yanmak hep anaya bacıya düşer....
Bu şiir ile ilgili 33 tane yorum bulunmakta