Bebek İskelesi Şiiri - Namık Ant Benson

Bir tahta parçası değildir uzanan denize,
Bir çağın nabzıdır Boğaz’a değen.
Nice ayak bastı buraya,
Nice yürek ayrılıkla, umutla titredi.

Sabahın ilk ışığında
Martılar nöbet tutar üstünde.
Çay buharı karışır tuza,
Gençliğin acele adımları
Yaşlı bir hatıranın sabrıyla yan yana yürür.

Burada deniz
Sadece su değildir,
Bir sırdır, bir aynadır.
Kim baktıysa kendini gördü
Biraz eksik, biraz cesur.

Vapur düdükleriyle yazılmıştır kaderi.
Gidenlerin arkasından susulmuş,
Kalanların içine
Bir İstanbul bırakılmıştır.

Nice sevdalar
Burada yarım kaldı,
Nice kavuşma
Bir vapur saatine sığdırıldı.
Bir el sallandı,

Akşamüstü çökerken Boğaz’a,
Güneş kızıl bir sancak gibi iner suya.
İskele durur, dimdik,
Her şeye tanık ama
Hiçbir şey anlatmaz.

Çünkü bazı yerler
Konuşmaz, taşır.
Zamanı taşır,
İnsanı taşır,
Hatırayı taşır.

Sen İstanbul’un hafızasısın.
Ne tamamen gidiş,
Ne tam kalışsın.
İki dünya arasında
Bir nefeslik duraksın.