Ben ki, kendisiyle didişen bağ korkuluğu benzeri bir kadın;
Şahit olduğu kriz şeylere, içinde çığlar yuvarlayan,
En kıymetlinin herkesleştiği düzene sırıtan,
Her sabah sırlı savaşa “günaydın” diyerek uyanan.
Bu kadar bağışlamak çakılı kaya etti.
Âlâyiş-i dünyâdan el çekmege niyyet var
Yakında adem dirler bir şehre azîmet var
Uçdı bu fezâlardan mürg-ı dil-i nâlânım
Ârâm idemez oldum efkâr-ı seyâhat var
Devamını Oku
Yakında adem dirler bir şehre azîmet var
Uçdı bu fezâlardan mürg-ı dil-i nâlânım
Ârâm idemez oldum efkâr-ı seyâhat var




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta