Endamınla lugat boğuyorsun
Issız bir kumsalsın sen,
Dağ yamaçlarında rüzgar
Bir nefes uzaktasın
.
Gözlerin gök çalıyor içimden,
Tanık tutup kalemi,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




ne güzel bir duygu ve ne güzel dökülmüş dizelere
tebrikler
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta