sanma küstüm kendime
ipek saçlarını kaybettiğimde yorulmuştum
bozlak yaylasında değilim
göz bebeklerim sisli şehirlere alışmış
tutkunum yalnızlık dolu şafaklarıma
amma velakin bebeğim
bu gün çimen yeşili gözlerini aradım
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta