Be Anne Şiiri - Nedim Çekin

Hiçbir acının
telafisi olmuyor be anne…
Bak,
yine sokak ortasında
bir kadın vuruldu.
Silah sesleri
çocukların uykusunu böldü,
sirenlerle telsizler
aynı ağıdı söyledi.
Hazin bir son kaldı geriye,
yarım kalmış bir türkü gibi.
Bir yıldız daha kaydı gökyüzünden,
bir hayat daha
sessizce söndü.
Evler harabeye döndü be anne…
Taş üstünde taş kalmadı.
Bodrumlar
toplu mezarlara çevrildi.
Çoluk çocuk demeden
can alındı.
Yakıldı…
yıkıldı…
vuruldu dar sokaklarda
küçük bedenler.
Göz göre göre!
Can alındı!
Menfaat uğruna
hayatlar yok edildi.
Geriye sadece
gözyaşı kaldı.
Geceler soğuk be anne…
Güneş doğmuyor artık.
Çiçekler açmıyor,
menekşeler
eskisi gibi boy vermiyor.
Dedim ya be anne…
sokak ortasında
bir kadın vuruldu.
O kurşunla
insanlık da yere düştü.
Yedi gün…
yedi gece…
Karanlık
bir kez bile
aydınlığa çıkmadı.
Barışı bekledik.
Kendimizi avutmakla yetindik.
Hayaller çalındı,
sesimiz duyulmadı.
Umutlar söndürüldü,
görmezden gelindi.
Bak be anne…
Güneşin doğduğu yerde
çocuklar üşüyor.
İnsanlık
bir zırhlının arkasına bağlanmış,
sokak sokak
sürükleniyor.
Cumartesi annelerinin çığlığı
yeri…
göğü…
inletiyor.
Sanki Tanrı küsmüş bu topraklara…
Küskünlüğünü
yoksulluğa bırakmış.
Esmer yüzlü çocukların kanı
karanlık çağlara akıtılmış.
Gencecik fidanlar
solmuş be anne…
Cenazeler
toprağın altından çıkarılmış.
Melekler
uğramaz olmuş bu şehirlere.
Daha ne anlatayım
bu feryatları?
Bu acıların
neresinden tutayım
be anne…