Bazı Şehirler Şiiri - Emrullah Çelik

Bazı şehirler ayakta durur, ama yıkılmıştır,
İnsan da öyle, içten içe çöker.
Kırık aynada yüzüm eksik değil artık,
Çünkü parçalarla da yaşanır bazen.

Yıkılmadan yaşamak, hiç düşmemek değil,
Kırıldığında da kendine sarılabilmek.
Güç dediğin duvar değil, bir nefes alabilmek,
Ve enkazın içinden kendini bulabilmek.

Sabahın griliğinde bir nefes aldım,
Üşüyordum ama diriydim hala.
Kimse bilmez içimin çatlağını,
Ama o çatlaklardan sızar ışık hala.

Yıkılmadan yaşamak, hiç kırılmamak değil,
Kırıldığını saklanmadan yürüyebilmek.
Güç dediğin susmak değil,
Ağlarken bile yoluna devam edebilmektir.

Her düşüşte bir ses yankılandı içimde,
“Yine de buradayım.” dedim kendime.
Çünkü bazen güç, sessiz bir dirençtir,
Kendi kalbine tutunmaktır geceyle birlikte.

Yıkıldım ama ayakta kaldım,
Kırıldım ama çoğaldım sonunda.
Artık bilirim: güç, acıya karşı koymak değil,
Onunla birlikte yaşamayı öğrenmektir.