Bazi Kadınlar Ağlamaz Şiiri - Yaren Atalar

Bazı Kadınlar Ağlamaz

Bazı kadınlar ağlamaz;
İçlerindeki yangın, isyan ve derin boşluk
Hiçbir göz görmez, hiçbir kulak duyamaz.
Saçlarını keserler geçmişini biçer gibi,
Her kırık tel, yüreğe saplanmış bir hançer.
Her kırık uç, kopmuş bir bağ gibi kalır.

Bazi Kadınlar ağlamaz dostum , Sessizleşir.
Durgunlaşır.
Deniz çekilmiş bir kıyı gibi boş kalır,
Gölgesi kendi içine gömülür,
Ateşi karanlığında yanar, çoğalır, büyür.

Bazı kadınlar ağlamaz;
Yüreğine sessiz bir mezar açar.
Fatiha okumaz, gözyaşı dökmez,
Acı kendi içinde erir;
Kalbinde yangın, gözlerinde derin boşluk.
Her hatıra hançer gibi saplanır,
Her anı gölgeye dönüşür, yakar, kavurur.

Gece iner hançer gibi,
Ay yüzünü karartır,
İç çekiş göğsünde fırtına olur.
Her adım kendi yangınına çarpar,
Her nefes kırılmış zincirin sesi gibi çınlar.

Bazı kadınlar sessizce infaz eder;
Ne ölen bellidir, ne öldüren.
Kendi ateşinde, kendi külleriyle doğar.
Hep şerefsizler, hep kahpeler düşer
Bu kadınların kaderine.

Bazı kadınlar…
Gözlerini kaldırır karanlığa,
Gülmez, ama bütün evren titrer.
“Boyun eğmedim, eğmeyeceğim!” der,
Geride sadece külleriyle kalan
Bir fırtına bırakır.
Karanlık bile onun isyanına sessiz kalır.
Bazı Kadınlar Ağlamaz dostum Ağlamaz ...