Bazen Bende Üzülürüm Şiiri - Nagihan Gündüz

Bazen ben de üzülürüm
Sonra köşeme çekilirim
Sessiz sedasız düşünürüm
Üstelik kolay üzülmem halbuki
Ya çok değer veriyorumdur ,
Ya da işler çığırından çıkıyordur Dur
Her insan gibiyim ben de
Malum sol tarafımda ben de bir kalp taşıyorum
Çok alttan alırım
Çok şaka yaparım
Görmezden gelirim
Gırgıra şaka yaşamaya vururum
Hani evlerin duvarlarına asılan tablolar gibi
Çalgılı çengili kahkahalar atarım
Ama bazen ben de üzülürüm

İçine içine üzülen biri olunca
Herkesin kolay gördüğü olurum
Darılmıyor kırılmıyor deyip
Hayattan Alamadıkları hincini aldıkları olurum
....
Üzülmüyor zannederler ama bazen ben de üzülürüm
...
Ufacık sevgi taneciği gösterseler
mutlu olan insanım aslında
Çok yetindiğim için
Çok kanaat ettiğim için
Değer görmem belki de
Sonra halihazırdaki değeri de kaybeder
Bazen ben de üzülürüm
...
Bazen kimse anlamasın diye gözlerimi kaçırırım ;
Buna mı kırıldın gerçekten demesinler diye
Kendi içimde savaşırım
Sessiz sedasız üzülürüm genelde
Köşeme çekilir
İçime içime ağlarım
Sonra ne olur biliyor musun
İnsanların tam olarak "nasıl olsa var" ı olurum
Sonra yine köşe mi oturur bir başıma koskoca kalabalığın içinde yapayalnız ben daha çok üzülürüm ..