Öyle çaresiz öyle üzgün beklerken
Kâh fırtına öncesi sessizliği yaşıyorum
Kâh fırtınanın ortasında acziyetimle başbaşa kalıyorum
Sınandığım öyle birşey ki
Ben onsuz yaşayamam ki
Hem bugünüm hem yarınım hem de ahiretim
İlmek ilmek nakış nakış dokuduğum göz nurum
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta