bazen kara bulutlar doluşur ufkuna
gelişlerini haber vermeksizin
ansızım...
koyu bir boşlukta bulursun kendini
soğuk,dipsiz,ürpertici...
bazen görünmeyen bir el yapışır boğazına
nefessiz bırakırcasına...
düğüm düğüm olur sözcükler caresiz
çırpınışlarda boşuna...
bazen yaşanmışlıklar bırakmaz peşini
kambur eder sırtındaki hancerler seni
tek bilinen yitirdiklerindir belli
duyduğun tek ses özlemindir sevgili...
bugün de böyle bir gün işte
sarıp sarmalamışken aşk ateşi bedenini
o çoktan gitmiştir besbelli...
bir ben vardım kainatta bir de sen
şimdi ne sen varsın ne de ben...
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim



