İnsanları bazen yağmurdan sonra çukurlara dolan su birikintilerine benzetiyorum.
Sessiz sakin dururlar oldukları yerde, kimse farkında değildir.
Bir araba gelip onu üzerinize sıçratana kadar, suyun ıslaklığından bile haberiniz olmaz belkide.
İşte bazı insanlar tam anlamıyla böyle.
Çıt çıkarmadan beklerler oldukları yerde, biri gelip onları etrafa savursun, bulunduğu delikten çıkartsın diye.
Ama kimin üzerine gelecekleri belli olmaz. Belki üzerine savrulduğu kişi küfür edecek, belki gülüp geçecek, belkide onu yanına alıp yoluna devam edecek.
Hayat böyle bir çelişkideyken insanların kuytularından çıkmamalarına şaşırmamak gerek.
Ben ölürsem akşamüstü ölürüm
Şehre simsiyah bir kar yağar
Yollar kalbimle örtülür
Parmaklarımın arasından
Gecenin geldiğini görürüm
Ben ölürsem akşamüstü ölürüm
Devamını Oku
Şehre simsiyah bir kar yağar
Yollar kalbimle örtülür
Parmaklarımın arasından
Gecenin geldiğini görürüm
Ben ölürsem akşamüstü ölürüm




Felaket .... Viva Sophia !...
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta