Dillerin yine suskun, lal gibi,
Yokluğun Venüs’ten daha da iri.
Fazlasını istersen en kötüsü güzelim,
Bayramım dünümden bir adım geri.
Benim sunduğum bedel bir gönül teri,
Sana öten bülbülün beleştir yemi.
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta