Bayrak, Tek bir bilek taşımaz

BAYRAK

Tek bir bilek taşımaz bu ağır sevdayı,
Milyon el gerek tutmak için semayı.
Bayrak düşmez yere, saflar sıklaştıkça;
Biz bir ölür, bin diriltiriz bu davayı.

Bir çağrı yükselir semanın derininden,
Şehadet kokusu siner her bir yerinden.
Bu sancak düşmedi dün, düşmeyecek yarın da;
Bir millet doğar her yiğidin şehidinden.

Ne vakit gölgelense ufkun al şafağı,
Süngüler kor olur, tutuşur bütün dağlar.
Zamanın çağları erirken önümüzde,
Bir millet dile gelir gürleyen bayraklar.

Ki asırlar geçer de hafızadan silinmez;
Bir seferde düşülen çizgi kolay silinmez.
Her fırkada bir yürek, her sancakta bir ecdat,
Şehadetle yoğrulan hamur bir daha ölmez.

Ufukta bir sezadır yükselen al sancaktan,
Ecdadın göğsünde saklı bir sırdır bu hakan.
Her çağdan akıp gelen bir ordu sükût eder;
Tek gürleyen nefesidir tarih denen destan.

Ve bilir her nefer ki yazgısıdır bu vatan,
Ölmek değil; bir asra can katmaktır her zaman.
Çökerken gecelerin sessiz matem ağına,
Şafak söker; kan olur toprağın dudaklarından.

Bir sancak ki düşürdü nice çağa mühürler,
Her ilde yankılanır fetihlerin tekbirler.
Ki bilir her yeni gün, her doğan her bir asker:
Bir millet yaşar hâlâ ecdadın gönlünde.

Dönüp bakınca görür tarih dehşet içinde,
Savaşın da barışın da yazgısı bu ser’de.
Kim ki gölgesine sığınır bu bayrağın,
Ebedî bir millete doğar yeniden her de.

Belki bir gün söner şu seherin çerağları,
Belki susar ufukta kartalların çağları.
Ama sönmez gönülde o ilâhî ateş ki
Al rengin ardında saklar bin yıllık duaları.

O dua ki şehidin dudaklarında gizli,
O dua ki yetimin gözyaşında çizili.
Ve o dua ki semayı tutar düşmesin diye,
Meleklerce taşınır, görünmez ordular gibi.

Bilinir ki cihanı sürüp götüren sırdır,
Bir sancak, bir dua, bir millet ve bir kadir.
Ölmek midir sandın? Hayır! Başka bir vakit…
Biz bir gider, bin doğarız: kader böyledir.

Ömer TURAL (Duyguların şairi)

21, 01, 2026