İranlı Nuşirevan meşhur adaletiyle,
İlk yıllarında halkı,eziyordu ziyade,
Zevk ile sefaya da, düşkündü bir o kadar,
Bıkmıştı masum millet, ne yapsın buydu kader.
Birgün geyik avına, çıktı maiyyetiyle,
tozlu bir şemsiye durur
çatı katındaki odanın
kuytu bir köşesinde
kumaşındaki eski yağmurların
hüzünlü kokusuyla
Devamını Oku
çatı katındaki odanın
kuytu bir köşesinde
kumaşındaki eski yağmurların
hüzünlü kokusuyla




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta