İranlı Nuşirevan meşhur adaletiyle,
İlk yıllarında halkı,eziyordu ziyade,
Zevk ile sefaya da, düşkündü bir o kadar,
Bıkmıştı masum millet, ne yapsın buydu kader.
Birgün geyik avına, çıktı maiyyetiyle,
Beni kör kuyularda merdivensiz bıraktın,
Denizler ortasında bak yelkensiz bıraktın,
Öylesine yıktın ki bütün inançlarımı;
Beni bensiz bıraktın; beni sensiz bıraktın.
Devamını Oku
Denizler ortasında bak yelkensiz bıraktın,
Öylesine yıktın ki bütün inançlarımı;
Beni bensiz bıraktın; beni sensiz bıraktın.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta