Batıyorum, güne elveda eden güneş gibi...
Işıklar sönünce başlar ızdırap...
Rüzgarda savrulan bir yokluk gibi...
Nağmeden nağmeye vurur her mızrap...
Sessiz kalan dilber susmuş èl olmuş...
Azrail aranan tek çare kalmış...
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta