Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
can içre, candan özge bir can simidi lazım desene .-))
Vay kalleş su vaaaaay!...
Lila renkli hüzün gömleği olmuş bir bakıma şiir...
Kalemin şairine selam.
tebrikler..........
Bilin ki şiiriniz de enaz batacağınız yerin derinliğinde.Çok hoşnut kaldım sizin şiirlerinizle tanışmaktan.
zamanın ilaç olamadığı yaralar vardır herbirimizde ve o yaralar en zayıf noktalardır..tam mutluluğa erdi derken insan çoktann yaşlanmıştır..kısa ama bana çok şey anlattı..
Bu şiir ile ilgili 4 tane yorum bulunmakta