Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Gecenin rahmine benzer benim yalnızlığım
Düşürür yıldızları kuytu karanlıklara
Kayıp şehirler gibi
O an batasım gelir
Balçıklı bir kuyuda kalınca tek başıma
Anlarım ki
Yalnızım….....diyen sevgi dolu yüreği yürekten kutluyorum.
kaleminiz daim olsun tebriklerr
Şairin kendisiyle baş başa kalması,şiirin şairi ve yaşamı sorgulamasını doğuruyor inatla...Şiir,sağ kurtuluyor bundan ve bu sorgulamadan güçlenerek çıkıyor...Şair yaşama dönüyor yeniden...Ve yeniden şiir oluyor her şey,diyerek kutluyor,saygılar sunuyorum...
Bu şiir ile ilgili 3 tane yorum bulunmakta