Ben, tuzlu bir mezar;
gecenin kalbinde durdum.
Derin sessizlik
ruhuma yerleşti.
Gövdemde hâlâ
fırtınanın izi.
Deniz dövüşürken
kaptanım çöktü;
son nefesi
karanlığı mühürledi.
Şaraplar yılların
ağırlığıyla sirkeye döndü.
Kaburgamda soğuk
hatıranın sesi.
Amforalar ve testiler
kilden nöbetçi.
Mücevherler, balıkların
gözünde yanar.
Işığın ulaşamadığı
tören hâlâ sürer.
Yosun tuttum,
tarihin nefesiyle.
Bir medeniyetin gölgesi
duruyor burada.
Sırlarım, kumla
sonsuzluğa karıştı.
Bekliyorum;
derinliğin fısıldadığı
çağrıyı.
Sonsuzluk damarlarıma
usul usul doluyor.
Kayıp yankı
içimde yürür.
Zamandan geriye
tek sesim.
Ve hâlâ
karanlıktan konuşurum.
Mesut Yüksel
Kayıt Tarihi : 6.12.2025 23:12:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!