Yalnızlıkla evlenince insan,
Dışı hep gereksiz bir kalabalık.
Ve uğraşınca, kurtulmak için yalnızlıktan,
Her büyük çaba, aşağı çeken bir bataklık.
Bir gün ayrılınca onca yıllık eşinden,
Mahkemesiz, davasız, kavgasız…
Çocukluk, o derin ırmak çağrısı
O masal dağında ünleyen gazal
Güz ve hasret yüklü akşam bulutu
Güz ve güneş yüklü saman kağnısı
Babamdan duyduğum o mahzun gazel
Ahengiyle dalgalandığım harman
Devamını Oku
O masal dağında ünleyen gazal
Güz ve hasret yüklü akşam bulutu
Güz ve güneş yüklü saman kağnısı
Babamdan duyduğum o mahzun gazel
Ahengiyle dalgalandığım harman




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta