Yürürken yüzüme çarpan ıslak rüzgar...
Tüm kederleri omuzlamış gibi...
Titrek köpeklerin hırıltısı geceye çarpan en güzel şiir...
Kasveti gülüşünden alan sokaklar barınağı oluyor kimsesizliğin...
Ninniler söylenirken mum ışığında hangı acı uyuyabilir ki...
Hangi ninni uyutabilir acının çocukluğunu...
Hangi şarkı kelebeğin ömrünü uzatabilir...
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta