Kelimeler düştükçe gözlerimden, yüreğim yanıyor suskunluğumda ve yalnızlığım korkusu şimdi bütün sağır hücrelerimde! Yürek kırıntıları hasretimi taşıyor sensizliğime ve aynaların buğusu yüzümü gizliyor; gecenin kör sensizliğinde!
Haykırmak seni getirmiyor artık bana, üzgünlüğümün ertesinde ve şiirler senden yana vuruyor kıyılara, özleminin derinliğinde! Sabahlar daha bi ayaza çekiyor gözlerinin bebeğinde ve şehir beni istemiyor artık; özleminin eşiğinde!
İstanbul, haramilere direniyor hala öksüzlüğümün senesinde ve ellerin beni ısıtıyor üşenmeksizin, soğukluğun nefesinde! Ve diye başlıyan bi şiir daha bitiyor hasretinin en sıcak hanesinde!
İnsan bu, su misali, kıvrım kıvrım akar ya;
Bir yanda akan benim, öbür yanda Sakarya.
Su iner yokuşlardan, hep basamak basamak;
Benimse alın yazım, yokuşlarda susamak.
Her şey akar, su, tarih, yıldız, insan ve fikir;
Oluklar çift; birinden nur akar; birinden kir.
Devamını Oku
Bir yanda akan benim, öbür yanda Sakarya.
Su iner yokuşlardan, hep basamak basamak;
Benimse alın yazım, yokuşlarda susamak.
Her şey akar, su, tarih, yıldız, insan ve fikir;
Oluklar çift; birinden nur akar; birinden kir.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta