Başlangıcın Müjdesı,bitişin Ayak Sesidir

BAŞLANGICIN MÜJDESİ , BİTİŞİN AYAK SESİDİR...

Bilinmez bir dehlizden ışığa uzanır ellerin,
Yabancı bir gökyüzüyle başlar o kadim hikâyen.
Ciğerlerine dolan keskin sızı değildir seni sarsan;
Henüz adı konmamış bir özlemdir ilk nefeste saklanan.

Neden ağlar insan, daha toprağa değmeden ayağı?
Kundağa sarılan o ilk sıcaklık mı ürkütür ruhu?
Yoksa geride bıraktığın o sonsuz sessizliğin,
İlk kez fark edilen o devasa ve ağır uğultusu mu?

Hayatın getireceği neşeleri daha tanımadan,
Kazanılacak zaferlerin tadına henüz bakmadan;
Sanki bir vedanın yasını tutar gibi dökülür yaşlar,
Henüz yitirmediği dünyanın yasını tutmaya başlar.

Zaman bir nehir gibi süzülürken avuç içlerinden,
Götürdüklerini sayarsın, eksilen her günün ardından.
Oysa o ilk hıçkırık, belki de en dürüst itiraftı;
Dünyanın tüm yükünü o an çocuk omuzlarında tartmaktı.

Gariptir elbet, bir varoluş sancısıyla uyanmak,
Daha gülmeyi öğrenmeden, kederin diliyle tanışmak.
Getirdiklerine mi sevinmeli, yoksa eksilenlere mi yanmalı?
İnsan, bu muazzam dengede en çok kime inanmalı?

Şimdi bir gölge misali süzülürken ömrün kıyısında,
O ilk feryadın yankısı gizlidir her bakışında.
Doğarken dökülen yaş, hayatın özü ve kendisidir;
Hem başlangıcın müjdesi, hem de bitişin ayak sesidir.

Nurgül Ankara