Artık birbirimizi tanımıyoruz.
Ki bu,bir başlangıç olabilir.
(İstanbul-1994)
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Teşekkür ederim Nazır Bey.Selamlar...
az özsöz ve anlamlı tam puan.vecize kadar hoş olmuş.Tebrik ediyorum.saygılarımla.
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta