Derdim ki hep:
Benden ne köy olur ne de kasaba...
Ben kendimde bir köy olamamışken;
Sen gelip benim baş kentim oldun,
Rakımın zirvede, yüz ölçümün sonsuz...
Öyle kalabalıksın ki ey sevdiğim! !
Ben sende kayboluyorum...!
tozlu bir şemsiye durur
çatı katındaki odanın
kuytu bir köşesinde
kumaşındaki eski yağmurların
hüzünlü kokusuyla
Devamını Oku
çatı katındaki odanın
kuytu bir köşesinde
kumaşındaki eski yağmurların
hüzünlü kokusuyla




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta