Başka Bir İstanbul Şiiri - Salim Erben

(Derinleşen Yaralar)

Bir kış akşamı, Galata’nın altındaki o loş meyhanelerde,
Duvardaki rutubet izini harita sanıp kaybolmaktır seni sevmek. Garsonun bıraktığı bayat ekmek kokusunda,
Yoksulluğun bile ne kadar asil durduğunu görmektir sende.

Mesela; Üsküdar’da yağmura yakalanmış bir kitapseverin,
Ceketinin altına sakladığı o eski sahaf kokususun.
Kimse bilmez o kitabın hangi sayfasında ağladığını,
Ama sen bilirsin İstanbul;
Sen, yazılmamış tüm intihar mektuplarının gizli adresisin.

Ve mesela; Haliç’in o gri, o puslu suyuna bakarken,
Kendi yüzünü değil de, yitirdiğin herkesi görmektir.
Sen bir şehir değil, bir hafıza kaybısın aslında;
Sana tutunmaya çalıştıkça,
Kendi geçmişimizden aşağı yuvarlanıyoruz.

İşte bu yüzden;
Senin o lüks vitrinlerin, o dev binaların sahtedir.
Benim İstanbul’um..
Yere düşen bir simit parçasındaki o buruk telaş,
Ve gece yarısı boş bir vapurun,
İçindeki boşluğu kıyıya vuruşudur.