Başımız Sağ Olsun Şiiri - Sadık Kocabaş

:BAŞIMIZ SAĞ OLSUN:
Küçükler dinlerdi büyükler konuşurken,
Şimdi her şey tersine sofrada buluşurken.
Evlat kapısı çalınır aynı evde yaşanırken,
Sevgi saygı öldü, başımız sağ olsun.

Işmarla anlaşırdı, o iffetli canlar,
Cepte ayna tarak, o yiğit delikanlar.
Palaskada bıçak kını, namusunu yanlar,
O mertliğin kılıfı öldü, başımız sağ olsun.

Mektupta pul bitti, dilde öz bitti,
Komşu kapısında, eski iz bitti.
Bir büyük yanında, bükülen diz bitti,
O kadim terbiye öldü, başımız sağ olsun.

Istarın tıkırtısı, sustu kederinden,
Kilimler koptu bak, gönül yerinden.
Heybe, çul ve golan, derdi derinden,
O elin emeği öldü, başımız sağ olsun.

Yayıklar sallanmaz, ayran tadı yok,
Eski dostlukların, artık adı yok.
Sofrada bereket, ağız tadı yok,
O sapsarı yağ öldü, başımız sağ olsun.

Kızaklar kalktı bak, karlar eridi,
Ocağın başından, huzur yürüdü.
Şehirli kibri bak, ruhu bürüdü,
O dağların kurdu öldü, başımız sağ olsun.

Örsün sesi sustu, çekiç vurmaz döşüne,
Ellik takan yok artık, ekinin o işine.
Yaba dirgen küstü bak, harmanın güneşine,
O toprağın teri öldü, başımız sağ olsun.

Dirhemle tartılırdı, kulun hakkı hukuku,
Çetenle taşınırdı, o samanın kokusu.
Çinik urubla bitti, bozuldu bu dokusu,
O mizan, o ölçü öldü, başımız sağ olsun.

Kör ebe oynardık, gözler bağlıydı,
Gönüller birleşir, özler bağlıydı.
Dizimiz kanasa, sözler bağlıydı,
O masum oyunlar öldü, başımız sağ olsun.

Yama yapmak ayıptır, atıp alırlar,
Kendi söküğünü, ele salırlar.
Vefasız hanede, yalnız kalırlar,
O kanaat mülkü öldü, başımız sağ olsun.

Sadaka taşları, boş kaldı gayrı,
Zengini fakiri, düştüler ayrı.
İyilik gizliydi, kalmadı hayrı,
O sessiz vicdan öldü, başımız sağ olsun.

Kalemsiz Şair’im, haykırır bu zulmü,
Dost eliyle biçtik, biz bu ölümü.
Unuttuk töreyi, kaybettik özü,
İnsanlık can verdi, başımız sağ olsun.