Kahpelikler gördün, çileler çektin,
Ama dönüp asla “Yandım” demedin.
Karanlık geceden şafak getirdin,
Zulme karşı dimdik, süzülen Türkeş!
Bozkırın tok sesi, ruhun bir derya,
Bütün yiğitlerle kurdun bir maya.
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta