Sardı dört bir yanımı hüzün,
Dört mevsimden artık güzüm.
Devam edemeyeceğim buna yok yüzüm,
Bundan böyle bu hayata küsüm.
Hüzünün yerini alsaydı tebessüm,
Son güz değil de ilk bahar olsaydım.
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Solan sarı yaprakların yeşile boyanması kısmı oldukça şiirsel.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta