Akşamın soğuk esen rüzgarında,
Vermişim sırtımı bir tahta banka,
Bir aşkını, bir de şarabı yudumluyorum.
Karanlık her yer, herkeste kara bir maske,
Kimi evine, kimi işine gidiyor,
Tuhaf bakışlar altındayım, sarhoşluk bir yanda.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta