Bar-ı vücut Şiiri - Fatma Soylu

Kapıları kapadım, ışık sönük, ev soğuk
‎Boğazımda bir düğüm, feryadım boğuk boğuk.
‎
‎Kuşlar bile tünemez, benim ıssız dalıma,
‎Kaderim böyle imiş, bakmayın şu halime
‎
‎Bir sofrada yerim yok, hep kenarda dururum,
‎Kendi sessizliğimde, hayalleri vururum
‎
‎Yük dediler adıma, her nefesim dert oldu,
‎Baharı bekler iken, taze dallarım soldu.
‎
‎Bir nefeslik canım var, o da göze batıyor,
‎Ruhum da bir köşede, sanki ölü yatıyor
‎
‎Ağırlığım dünyaya, nefesim ağır gelir,
‎Bu sessiz çığlığımı, ancak bir Allah bilir.
‎
‎Gülüşlerim eğreti, sanki maske takmışım,
‎Kendi cenazeme öyle kenardan bakmışım.
‎
‎Yük müyüm ben acaba, her adımda bir kaygı,
‎Görmedim ki kimseden, bir parçacık tek saygı.
‎
‎Kimse sormadı bana, Kalbin bugün tok mudur?
‎Bu koca yer yüzünde, yerim yurdum yok mudur?
‎
‎Beni görmezden gelip, geçip gittiler öyle
‎Söyle ey zalim dünya, suçum neydi be söyle?
‎