Bir parkta otururken görmüşler beni.
Şimdi nasıl anlatılır,
sahibini bekleyen bir eşya gibi unutulmuşluğum.
Oysa ben alışkınım unutulmalara
Düşünür dururum,
ne güzel hazırlamışsın beni bu yalnızlığa.
Şimdiler de fark ediyorum bu yalnızlık
İçimi ezer delice bir cesaret
görünmez bir el kilitler kapılarımı,
miskinliğimden değil bu minnet
çaresizim seni sevdiğimi söyleyemem.
Dilsizim.
Devamını Oku
görünmez bir el kilitler kapılarımı,
miskinliğimden değil bu minnet
çaresizim seni sevdiğimi söyleyemem.
Dilsizim.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta