‘-Ne kötü insanlar var dünyada’, demiştin anne
‘-Ne cimridir ki onlar;
saçındaki bitini vermezler adama! ’
‘-Parmak uçlarımda tuttuğum gülü ver anne’, dedi yavrum
‘-Onları ver, kaç para eder bilmem,
başka da birşeyim yok bugünlerde,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Depremin ne büyük bir felaket olduğunu Gölcük depremi Türk milletine öğretti.Ama bu afattan bu kadar duygu yüklü bir şiir çıkarmak herkesin harcı olmasa gerek.Yürekten tebrikediyorum sanatınızı.Saygıyla......................HŞT
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta