Bana Kalsın Şiiri - Fatma Soylu

Gönül bağım talan oldu elinden
‎Savrulup gittiğim yel bana kalsın
‎Bu sevda dökülür aşkın dilinden
‎Gözümden dökülen sel bana kalsın
‎
‎Bir ömür peşinden koştum da noldu?
‎Açmadan umudun gülleri soldu.
‎Vade tamamlandı, vaktimiz doldu,
‎Mahşere uzanan yol bana kalsın.
‎
‎Artık ne sesim var ne de bir izim
‎Kışa teslim oldu baharım, yazım
‎Kırıldı mızrabım, sustu şu sazım
‎İnleyen dertli bir tel bana kalsın.
‎
‎Madem ki bu aşkta hüküm verildi,
‎Gönül defterinin sonu dürüldü.
‎Üstüme topraktan hırka serildi,
‎Tabuta sarılan şal bana kalsın.
‎
‎Zehir kattın pişmiş aşıma benim
‎Kışları getirdin başıma benim.
‎Dokunma sakın o taşıma benim
‎Gözyaşın akmasın, sil bana kalsın.
‎
‎Hesabı mahşere bıraktım gülüm
‎Bu gidiş vuslata değil, bir ölüm.
‎Sana cennet bahçesinden bir bölüm
‎Dikenle örülü dal bana kalsın.
‎
‎Bıraktım gölgeni, bıraktım dünü,
‎Söndürdüm içimde yanan o günü.
‎İstemem şöhreti, istemem ünü,
‎Adını anmayan dil bana kalsın.
‎
‎benim ulaşılmaz, yüce dağımsın,
‎Ömrümce beklediğim aşk bağımsın.
‎Geçmişim, bugünüm, gençlik çağımsın,
‎Senden hatıra şu hal bana kalsın.
‎
‎Yüzüme gülenler arkamdan vurdu,
‎Herkes bir köşede bir tuzak kurdu.
‎Yıkıldı ömrümün o eski yurdu,
‎Enkazın altından kül bana kalsın.
‎
‎Ne bir sitem eyle ne de bir söz de
‎Söndü artık yangın, kalmadı köz de.
‎Kaybolup giderken şu ıssız düzde
‎Veda edip giden el bana kalsın.
‎