Ne umutlar ektim gönül bahçeme
GÜL sanmıştım DİKENİ bana kaldı!
Göz yaşlarım savruldukça içime
KÜL sanmıştım YAKANI bana kaldı!
Her bakışım maziden gün aradı
Gözlerimi al kanlara buladı
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




selamlar bizden.
duygularını serbestçe kaleme alman güzel.
bence biraz acele etmeden ölçülü yazarsanız
tadı damklarda kalır. kutlarım
İLK DÖRT KITANIN KAFİYELENİŞİ GÜZEL AŞIK TARZI ŞİİRLERİ ANDIRIYOR ŞİİRİN HEPSİ BÖYLE BİRDE HECE VEZNİ İLE OLSA DAHA İYİ OLURDU DÜŞÜNCESİNDEYİM
SEVGİYLE KALIN
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta