Senin pırıl pırıl parlayan kahverengi gözlerin vardı,
Kimsenin kolay kolay bilemeyeceği bir adın,
Siyahın en makul tonu ile yaratılmış saçların,
Bir bakışta insanı mest eden güzelliğin,
O kahverengi gözlerinden süzülen
Ve her defasında yüreğimi dağlayan gözyaşların vardı
İnsanı bambaşka bir hale sokan utangaçlığın,
Kırgın ve yaralı yüreğimin önüne,
Bir kapı açtın zannettim.
İnanmayı, güvenmeyi istedim.
Araladığım kapıdan sızan ışığın;
Ufacık bir rüzgarla sönecek
Mum ışığı olacağını nerden bilirdim.
Devamını Oku
Bir kapı açtın zannettim.
İnanmayı, güvenmeyi istedim.
Araladığım kapıdan sızan ışığın;
Ufacık bir rüzgarla sönecek
Mum ışığı olacağını nerden bilirdim.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta