Bana Düşman Gözlerin Şiiri - Mustafa Say ...

Bana Düşman Gözlerin

Ne zamandır içimde hep aynı ses
Sesin
Ve sensizlik…
Ağlayan bir nehir gözlerimde
Vurdukça çırpınan
Çırpındıkça
paramparça kıyılarında

Sesin…
Dipsiz bir kuyuya atılan
taş gibi yüreğimde
Duvarlarda yarattığı
O ürkütücü ses
Çarpar göğüs kafesime,
Çarptıkça
acıyla yankılanır taa şuramda…

Başımı önüme eğdiğim
nice vakitler
Özlemenin sensiz,
Bu kahrolası
kaçıncı gelgitindeyim
bilmiyorum…

Bilmiyorum.
Böyle içimde eksik,
Kanayan
dayanılmaz yokluğun
Eksilmeden artan,
Arttıkça,
Arttıkça daha da…
her neyse işte,
O

Dile gelmeyen sözcükler
Dökülür yanaklarımdan
Daldığım tüm boşluklarda gözlerin,
Susarım çocuk gibi o an
Sustukça,
dağlanır yaralar ,
Susar kalırım işte
Sende hep sustuğum gibi…

Sol yanım,
Sensizliğin girdabında
Kırık bir dal parçası
Çırpındıkça çırpınıyor kıyında
Düğümlenirken çığlıklar
Derin bir nefes alıyorum,
Sonra tekrar,
Tekrar,
Tekrar,
Her seferinde daha da hırçın,
Savuruyor
Boğuyorsun beni

Seni,
Seni hatırlatmayan bir tek şey olsa
Sımsıkı sarılacağım belki.
Sensizlik…
Şarapnel parçaları içimde
Saplandıkça kanayan düşlerin

Her mevsim
ayrı bir hüzün kokar
bu sokaklar
Her kaldırım taşında sen
Sen, avuçlarımdan dökülen kum taneleri
Döküldükçe eksilen benliğim
Rüzgarda savrulan her yaprak
Yüzüme çarpan saçların şimdi

Şu başımın üstünde
Şu başımın üstünde
Her sabah aydınlanan,
Karardığında daha da çekilmez olan
gökyüzü var ya
Bana düşman,
Bana düşman gözlerin,
Şu yıldızlar, bulutlar
Geçip giden kuşlar
Hani şu kahrolası olası
Ay varya
her gece eksik olmayan

Ellerin…
Uçurumda çaresizce beklediğim
Küçücük bir umut işte