Bana Deli Diyorlar Toprağına Yeminimdir

Yine geldim bak...
Güneş bu kalleş dünyayı henüz kirletmeden,
O sahte ışıklar aramıza bir duvar gibi inmeden,
Yüzümü sürdüm toprağına, nefesimi nefesine bağladım.
Arkamdan fısıldaşıyorlarmış, "yine o deli geldi" diyorlarmış,
Bıyık altından gülüp geçiyorlarmış halime...

Gülün ulan! Gülün!
Sizin o küçük akıllarınız,
benim bu büyük yangınımı nereden bilsin?

Siz sevmeyi, iki satırlık bir heves,
Bir akşamlık bir eğlence sanırsınız.
Bir ruhun, diğerine nasıl kördüğümle bağlandığını,
Bir canın, diğer can için nasıl hiçe sayıldığını nereden bileceksiniz?
Bana "deli" yaftasını yapıştıranlar;
Siz hiç, tek bir bakışta bin yıllık cenneti gördünüz mü?
O yerin altındayken,
yerin üstündeki bu ruhsuz kalabalığa tahammül etmenin,
Asıl delilik olduğunu fark ettiniz mi hiç?

Bak, ellerim yine titriyor,
ama avucumda yine o papatyalar...
Hani demiştin ya; "Papatyalar koptuktan sonra kokarmış" diye...
Ben de koptum be gülüm!
Sen bu dünyadan koptuğun gün,
ben de hayatın rayından çıktım.
O günden beri sadece senin kokunla kavruluyor,
Sadece senin yokluğunla karnımı doyuruyorum.
Her sabah ayaklarım,
susamış bir adamın suya koşması gibi,
Mermer taşının o soğuk ama huzurlu sessizliğine getiriyor beni.
Çünkü seni özlemek artık bir duygu değil;
Seni özlemek, her gün bin defa yeniden ölmekmiş...

Siz korkakça nefes alırken bu anlamsız hayatınızda,
Ben onun yokluğunun o asil kederinde kaybolmayı,
Sizin o sahte neşelerinize değişmem!

Bırakın, "deli" desinler, "divane" desinler...
Anlamak, sınırlandırmaktır;
Oysa benim bu sevdamın ne sınırı var, ne de sonu!
Senin ışığının vurmadığı bu dünya,
Benim için dört duvarı mermer bir hapishanedir artık.
Varsın adım silinsin bu şehirden,
Mezarının başında bir deli olarak kalmak,
benim en büyük rütbemdir!

Sana yeminimdir, toprağına sözümdür;
Damarlarımdaki kan çekilip, beni yanına yatırana dek,
Bu hasret ateşi sönmeyecek!
Ruhum bu bedenden kurtulup sana kavuşana dek,
Aşkının en sadık, en uslanmaz delisi kalacağım.
Yeter ki senin toprağın beni kabul edeceği o büyük güne kadar,
Hayalin benim tek ekmeğim, tek suyum olsun.

Şimdilik gidiyorum...
Ama sanma ki yalnız bırakıyorum seni.
Ruhumu buraya, toprağının tam üzerine nöbetçi bıraktım.
Bekle beni sevgilim; Yarın güneş doğmadan,
Yine "deli"n olmaya, yine sana yanmaya geleceğim!