Hangi yana dönsem benden yoksun rüzgarlar esiyor, hangi yöne gitsem içinde ben olmayan tabelalar çıkıyor karşıma.
Ben mi hiçliğim yoksa hayat mı çok kalabalık beni yitiriyor içinde.
Bu gece ölümle kolkola benliğime dokunuyorum… Öyle ya en güzel doğumlar en muhteşem ölümlerden ortaya çıkıyor.
Benden kelimeler türetip şiirler yazın zamansız kalışlarıma.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta