Aşkın Aydınlık Yüzü Şiiri - Veysel Sari

Bana "Aşk nedir?" diye sorduklarında,
artık gözlerimin içi parlayarak cevap veriyorum.
Çünkü aşk benim için karanlıktan çıkışın,
her sabah yeniden doğan o umudun diğer adıymış.
Eskiden aşkı ulaşılmaz bir zirve sanırdım,
oysa şimdi anlıyorum ki
aşk; attığın her adımda toprağın çiçeklenmesi,
aldığın her nefesin biraz daha anlam kazanmasıymış.

Aşk meğer insanın içindeki o uyuyan devin uyanmasıymış.
Ruhun en kuytu köşelerinde saklanan o saf neşeyi ortaya çıkaran,
insana "yaşamak ne güzel şey" dedirten bir mucize...
Hani bazen gökyüzü kapkara olur da
tek bir güneş ışığı her şeyi bir anda altın sarısına boyar ya;
işte aşk, o ışığın ta kendisi.
Ne zaman hayat ağır gelse, ne zaman yollar yokuş olsa;
aşk o görünmez kanatları takıyor insanın sırtına.
Size sadece yürümeyi değil,
bulutların üzerinde süzülmeyi öğretiyor.

İçimde artık hiç susmayan, pırıl pırıl bir melodi var.
Bazen coşkulu bir çocuk kahkahası,
bazen bahar dallarının rüzgardaki fısıltısı gibi...
Aşk, iki insanın birbirine sadece eşlik etmesi değil;
hayatın o devasa orkestrasında
en uyumlu notayı birlikte basabilmesiymiş.
Çakıllı yollardan geçsek bile,
o yolun sonundaki denizin mavisini bilmek;
işte o güven duygusu aşkın en güzel limanıymış.

Aşkın aynasına baktığımda artık eksikleri değil,
mucizeleri görüyorum.
İnsanın kendi içindeki şifayı keşfetmesi,
yaralarını birer tecrübe nişanesine dönüştürmesiymiş bu duygu.
Birbirimize kattığımız her değer,
paylaştığımız her gülümseme;
aslında hayatın bize sunduğu en büyük ödül.
Bu bağ, bizi kısıtlayan bir zincir değil;
bizi özgürleştiren,
"ben buradayım ve güçlüyüm" dedirten sarsılmaz bir kale.

Sorsalar şimdi "Aşk nedir?" diye...
"Aşk, yarınlara dair bitmeyen bir inançtır" derim.
Hayatın tüm renklerini bir şölene çeviren,
en solgun çiçeği bile sevgiyle büyüten o sihirli dokunuştur.
Aşk; bir son değil, her an yeniden başlayan,
neşeyle büyüyen ve evreni güzelliğiyle sarmalayan o sonsuz efsanedir.