Bir karınca misali Efendim sana geliyorum.
Kavuşmak ümidiyle ben her gün sessiz yaşıyorum.
Günahlarım çok gelmeye yüzüm yok biliyorum.
Ne yapsam da sensiz bir nefes bile alamıyorum.
Bir garip yolcuyum şu içimde ki dünyada.
Bir gün bırakacağım sevdiklerimi arkamda.
Beni kör kuyularda merdivensiz bıraktın,
Denizler ortasında bak yelkensiz bıraktın,
Öylesine yıktın ki bütün inançlarımı;
Beni bensiz bıraktın; beni sensiz bıraktın.
Devamını Oku
Denizler ortasında bak yelkensiz bıraktın,
Öylesine yıktın ki bütün inançlarımı;
Beni bensiz bıraktın; beni sensiz bıraktın.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta