Balkonda Kalan Sessizlik Şiiri - Sadık Korç

Şimdi baktığım balkonda başkalarının silüetleri var.
Bir zamanlar seninle baktığım o manzara,
Artık başkalarının gözleriyle şekilleniyor.
Senin o güzel gözlerinle bakan o bakış.
Artık o değil.

Usulca çıkardın ellerinin arkasına sakladığın düğün çiçeğini.
Ve son kez baktın
Bir ömür boyu başkalarının bakışlarına alışmak için.
O an, kalbimde yıllar sürecek bir sessizlik başladı.

Bir düğün öncesiydi.
Ve bir balkonun kenarında geçen, kelimelere sığmayan bir meseleydi bu.
Çok çalıştık, çok direndik,
Ama araya giren şey, basit bir kırgınlık değil;
Gururdu.
Ve gurur, en çalışkan elleri bile susturur bazen.

Aynı düşünceleri paylaşan iki bedendik bir zamanlar,
Şimdi farklı bedenlerde çarpışan zıt düşünceleriz.
Ne garip değil mi?
Birlikte büyüyen hayallerin, ayrı ayrı ölmesi gibi.

İki dünya arasında sıkışıp kalmış bir histi bu,
Ne tamamen senin ne de büsbütün benim.
Üzerimizde iki farklı duygunun ağırlığı var şimdi.
Ve soruyorum kendime;
"En çok ne var?"
Yoksa sadece âşık numarası mı yapıyoruz?

Sonraları öğrendiğim duygular yük oldu omzuma.
Çölün derinliklerindeki buzullar gibi soğuk,
Ve keskin…
Her yük, bir zülüm gibi geldi bana.
Ne vardı sanki?
Biraz cesaret göstersek olmaz mıydı?

Her şey hep mükemmel başlar zaten.
Sonra duyulmak istenmeyen kelimeler duyulur,
Yapılmayacaklar yapılır,
Ve duygular, her defasında başka bir kıyıya sürüklenir.

Aşk.
Gerçekten böyle bir şey mi?
Yoksa sadece, kafamın içindeki düşüncelerin saçmalaması mı bu?
Düşünceler içinde yitip gitmişiz.
Bu gece neleri hatırlattı bize?
Çıkılamayacak kadar derin,
Ve gelinemeyecek kadar uzak bir duygunun içindeyiz.

Neler geçti, neler geldi başımızdan.
Ama asıl soru hâlâ içimde yankılanıyor:
Peki… sen gerçekten seviyor musun?