Kağıdın buz tuttu,
kalemin dondu,
sazın çığlık çığlığa ağladığı bir zamandayım.
Ağladığı zamandayım.
Eğildim,
kanamayan dizlerini inceledim.
Anne,
ben geldim.
Nefsle menzil arasındaydım,
adım adım yandım.
Ne tam dünyaya sığdım
ne göğe vardım.
Şu an gece yarısı.
Avucumda bir tutam hayal var.
Bazı hayaller vardır; tutuldukça kanatır.
Kapıya doğru yürüyorum.
Bir daha kim gelir, kim toplar, kim dağıtır, kim böler… bilmiyorum.
Zaten gidenin ardından kimse bir şey toparlamaz,
Bugün günlerden seher,
üstüm başım sen dolu
saatlerin ertesindeyim.
Gidişinle kararmış dünyamda
gözlerim
sokak lambalarına takılı kaldı.
Ben bu satırları sabaha karşı yazmaya başladım.
Sen gittikten sonra çok şey değişmedi hayatımda.
En çok geceleri aklıma gelmiyorsun.
Dinlediğim bütün sözler seni anlatmıyor artık.
Biliyor musun, aklıma geldi de şimdi;
Bakıp bakıp daldığın divandan gözümü çektim.
Senden sonra çok da yas tutmadım suratımda.
Yıkadım, kuruttum senden kalan günlerimi;
fazla kabarmış yüreğimi bastırdım.
Oturttum karşıma
alıp veremediğim ne varsa—
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!