Buraya nasıl bu kadar çabuk alıştım?
Nasıl, nereden, ne zaman… Anlamaya fırsatım olmadan belirdim burada. Beynimin derinliklerinden, izini süremediğim garip bir ağrıyla. Tek hatırladığım o:
Kafamın içinde kıvrılan o ani sancı, bir çarpma, bir patlama gibi...
Ve kendimi burada buldum; sanki varoluşun kıyısında, zamanın ötesinde bir yerde.
Şaşkınlık kısa sürede sindi, geçti kapımdan, korkum bu kadar sürebildi sadece.
Ama nasıl bu kadar kısa sürüp buralara kadar yürüdüm ben?
Âlâyiş-i dünyâdan el çekmege niyyet var
Yakında adem dirler bir şehre azîmet var
Uçdı bu fezâlardan mürg-ı dil-i nâlânım
Ârâm idemez oldum efkâr-ı seyâhat var
Devamını Oku
Yakında adem dirler bir şehre azîmet var
Uçdı bu fezâlardan mürg-ı dil-i nâlânım
Ârâm idemez oldum efkâr-ı seyâhat var




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta