Baksana Para Şiiri - Evrim Evrensel

Allah desem az kalıyor inan ki,
Ocaklar söndürüp kıy cana para.
Sen olunca durur secdeye çünki
Kıblegahı senden dir yana para.

Sevemedim seni bütün ömrümce,
Her şeyini  satar seni görünce,
Ar namus kaybolur, işe girince,
Uğruna dönerler her yana para.

Ne yaptım sa sana, bensiz etmedin,
Hüdayi dostuma bir kez gitmedin,
Fakir ocağında duman tütmedin,
Şömüne denilen mekâna para.

Kimine görünüp hayal kurdurdun,
Sana yapanlara kıble olurdum,
Ne  misafir geldin, ne hatır sordun,
Acımasız, girersin sen kana para.

Bir yüzüne bakman, zor mu yoksula,
Hep zenginden yana, döner pusulan,
Vicdanın cüzdanda, her işin yalan,
Doğru sözün varsa, de bana para.

Banka kasaları, yaşam alanın,
Gökdelen aveme senin mekânın,
Yüzüne tükürsen, yağmur sananın,
Evrim Evrensel der baksana Para.