Bakma yüksekten sakın Şiiri - Murat Ülkü

Gönül tahtına konup, bakma yüksekten sakın,
Gölgeni boyun sanma, hesap vaktidir yarın.
Kınadığın her günah, nefesin kadar yakın,
Büyük sözü diline, kelepçe eyle gönül.

Zirvedeyim sanırsın, bu bir anlık sınavdır,
"Asla yapmam" dediğin, ruhuna bir ziyandır.
Bela dilde gizlidir, sükût ulu amandır,
Yutamadığın lokma, dar gelir nâya gönül.

"Ne oldum" diyen gözü, kör eder kendi feri,
Bugün doğan o güneş, yarın çeker mi eli?
Kibirle kalkan başın, toprak olur her yeri,
"Ne olacağım" deyip, boynunu bük de gönül.

Gökten inen adalet, şaşmaz ince bir tartı,
Mevla’ya teslimiyet, sabrın en büyük şartı.
Kader, kınayan için, açar gizli bir kartı,
Kendi kazdığın kuyu, dolmadan ayıl gönül.

Alın yazısı dille, kazınsa da silinmez,
Kibir öyle bir kirdir, yaş ile arınmaz.
Kınama hiç kimseyi, yol uzundur bilinmez,
Gördüğün her ağır dert, yarın borçundur gönül.

Şeytan o keskin dille, açar ağır yarayı,
Yıkarsın gururunla, o görkemli sarayı.
"Yapmam" dediğin işler, beklerken o sırayı,
Sözün hükmü bir mühür, özün mülkündür gönül.

Güneş hep tepede mi, sanırsın batmayacak?
Toprak senin kibrini, sonsuza tutmayacak.
Dün güldüğün o çukur, bugün seni yutacak,
Hor gördüğün her zerre, yarın yolundur gönül.

Nefs-i emmareden kaç, kibir sarayı duman,
Varlık iddian senin, kalbe en büyük güman.
"Ben" dediğin nefeste, imtihan içre zaman,
Sen seni bilmez isen, cihan yükündür gönül.

Kınama halkı sakın, her can sırra mazhardır,
Gördüğün noksanlıkta, kendi ayıbın vardır.
Münkerle meşgul olan, kendi kalbini kazar,
Hiçlik hırkasını giy, rıza rızkındır gönül.

Bugün bindiğin o at, yarın seni indire,
Güvendiğin o rüzgâr, döner elbet dindire.
Büyük lokma ye ama, büyük sözü dindire,
İnsanlık dediğimiz, bir an sükûndur gönül.

Garip Murat der ki yol, elbet sonu topraktır,
Dalından düşen mağrur, kuruyan bir yapraktır.
Vebali ağır olur, dilde nifak bırakmak,
Sözün sonu secdedir, sükût mülkündür gönül